நிலா கவிதைகள்.!

1

முழுமதி தான் நீ.!

நம் விழிகள் சந்திக்கையில் மட்டும்

இமை மூடி - முகம் மறைத்து

பிறையாகிறாய் - வெட்க நிலாவாய்.!

2

விரல்கள் நீட்டி 

உன்னை வழிநடத்தக் கெஞ்சுவாய்.!

அப்பொழுதுகளில்

நீ பிள்ளை நிலா.!

3

குழந்தை போல் அடம் பிடிப்பாய்

சட்டேன்று கோபம் கொள்வாய்

பல நேரம் மழலை பேசுவாய்

அங்கோ இங்கோ காதலும் பேசுவாய்

வெண்ணிற ரோஜாவிடம் கன்னங்கள் வருடக் கொடுப்பாய்

வேண்டாம் என்பேன் தீராக் கனவு கொடுப்பாய்

அவ்வப்போது வேட்க்கிச் சிரிப்பாய்

உன் சிரிப்பிலே உயிர் வதைப்பாய்

எத்தனை முகம் காட்டுவாய் 

அத்தனையிலும்  நீ

அழகு நிலா.!

அப்படியும் ஓர் கனவு.!

நீ தான் அது நினைவிருக்கிறது.!

ஒரு நீண்ட மணற்பரப்பில் நீ ஓடினாய்

உன் தடங்களை பின்பற்றி தொடர்கிறேன் நான்..

கைகெட்டும் தூரம் வந்ததும்

காணாமல் போகிறீர்கள் நீயும் மணலும்.

பின் வாசங்களின் மத்தியில் உன்னை துரத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.

பூக்களை வருடிக் கொண்டே ஓடும் உன் விரல்களை 

மொய்க்கிறன தேனீக்கள்.!

உன்னை மொத்தமாய் அருந்துவதற்க்குள்

மகரந்தம் உதிர்த்து நீல் கடல் குதிக்கிறாய் நீ.

மீன் அல்லாததை மறந்து நானும் குதிக்கிறேன்.!

அங்கே நீந்துதல் தேவை படவில்லை - ஆழ் கடலின் கீழே 

ஒரு பாலையில் வெப்பம் மறந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தாய் நீ..

சிரத்தைகளுக்கு பின் உன்னை கைப்பற்றினேன் .!

நொடியில் இலைகளும் மரங்களுமாய் அடரத் தொடங்கியது பாலை.

கைகளால் முகம் மறைத்து சிணுங்கித் திரும்பினாய்.

ஒவ்வொன்றாய் விலகும் விரல்களினூடே

உள்ளிருந்து பட்டாம்பூசிகள் சடசடத்துப் பறக்கத் தொடங்கின..

...

..

ரீங்காரங்களின் சத்தத்தில் கலைந்தேழுகிறேன் நான்..

மணற்பரப்பை உள்ள்ளிழுத்தது நீல் கடல்.!

பாலை பூக்கள் அடர்ந்தும் 

வனம் பட்டாம்பூசிகளோடும் மறைந்தன - என் கனவும்.! 

வண்ணம் நிறைந்த உன் முகம் மட்டும் நினைவிருக்கிறது - நீ தான் அது.!

-பிரபாகரன்.!

வேரில்லாச் செடி..

இரவின் பிடி விலகா ஒரு நாளின் தொடக்கத்தில்
தேனீர் கோப்பைகளுடன்   
உன்னோடான சந்திப்பில் வேர்விடத் தொடங்கியது  
என்னுள் - வேரில்லாச் செடி ஒன்று.
மௌனம்  மொழியாதலின் சாத்தியங்களை பல தருணங்களில்
உணர்ந்தோம் நம் கண்கள் மட்டும் பேசிக்கொள்கையில்.
மௌனம் செடியின் நீரானது.!
விழி திறந்திருக்கும்.
நம்மைச் சுற்றி உலகம் விழித்திருக்கும்.
இருந்தும் தொலைந்து போவோம் உன்னிலும் என்னிலும் நாம்.
பார்வைகள் ஆனது  செடிதாங்கும் தண்டாய்.!
பூவென பறிக்கத் தொடுகையில் பட்டாம்பூச்சியாய்
சிறகடித்தாய் நீ! பிடிக்க நினைக்கையில்
நிறமாலை உதிர்த்து வானவில் ஆனாய்.
நானும் வண்ணமாய் நிறைகையில் உறக்கம் கலைகிறது.
கனவுகளால் கிளை பரப்பியது செடி.!
நான் தொடங்கினேன் நீ தொடர்ந்தாய்
வார்த்தைகள் தீரா வெளியில் நடமாடினோம்.
பின், நான் நீயாய் - நீ நானாய் முடிந்தோம்.
செடியின் இலைகளாய் நம் காதல் இருக்கிறது.!
உன்னை கவிதை செய்து தருகையில்
கால்கள் நிலம்  தறிக்காது பறக்கிறேன்.. என்றாய் நீ.
இரண்டு நிலாக்கள் எதற்கு.?  இங்கேயே இரு.. என்றேன் நான்.
வெட்க  நிறத்தில் பூ பூத்தாய் இதழ்களால்.!
பூக்களாய் ஆனாய் செடியில் நீ..!
வேரில்லாச் செடி விருட்சமாய் வளர்ந்து நிறைத்தது
என்னில் உன்னை .!

                                                                                                   - பிரபாகரன்.!